கழுதை மனிதன்
சிறுகதை
முகம்மட் நஸ்ருல்லாஹ் கான் - (பாக்கிஸ்தான்)
இரண்டு வாரங்களாக இரவில் நான் சரியாக உறங்கவில்லை. ஒரு கழுதையின் கண்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்து கொண்டேயிருக்கின்றன.
இருளில், நான் வீட்டுக்கு வரும் ஓய்ந்து போன தெருவில், முன்னங்கால்களில் ஒன்று உடைந்த நிலையில் கழுதையொன்றை நான் பார்த்தேன். என்னை நோக்கிய அதன் பார்வையைத் தவிர்க்க நான் முயன்றேன். தலையை உயர்த்தி தன் மீது அவதானம் செலுத்துமாறு அது கெஞ்சுவது போல் இருந்தது. இவையெல்லாமே குறிப்பாக எனக்கு ஹூஸைனி பவ்லியை ஞாபகப்படுத்திற்று.
ஹூஸைனி பவ்லியின் கதையை உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
கணிதம்தான் விலங்குகளிலிருந்து மானுடத்தின் உண்மையான அவதாரத்தைப் பிரித்தறிய வாழ்க்கை முழுக்க எனக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. எனது வாப்பா முதல் தடவையாக ஒரு வினா மூலம் என்னைச் சோதித்துப் பார்த்தார்.
“நமது வீட்டுத் தொழுவத்தில் எத்தனை விலங்குகள் இருக்கின்றன?”
“ஒன்பது!”
- நான் உறுதியாகத்தான் பதிலளித்தேன்.
“இல்லை! அங்கே ஒன்பது இல்லையே மகனே!”
“அதே உறுதியுடன் வாப்பாவும் எனக்குப் பதிலளித்தார்.
எனது படிப்பறிவுக்கு ஏற்ப அங்கே இருப்பவை ஒன்பதுதான். அதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக எனது விரல்களைப் பயன்படுத்தி எண்ண ஆரம்பித்தேன்.
“இரண்டு பசுக்கள், மூன்று ஆடுகள், ஒரு பெண்குதிரை, ஒரு கழுதை, ஒரு நாய் மற்றும் ஹூஸைனி பவ்லி. ஆக மொத்தம் ஒன்பது!”
வாப்பா சிரித்து விட்டுச் சொன்னார்:-
“ஆனால் ஹூஸைனி பவ்லி ஒரு பிராணி அல்ல. அவன் எங்கள் வீட்டு வேலைக்காரன். அவன் எம்மைப் போன்ற ஒரு மனிதன்!”
எனக்கு வாப்பாவுடன் ஒத்துப் போக முடியவில்லை. எமது பிராணிகளுடன் ஒன்றாய் வாழும் ஹூஸைனி பவ்லி எப்படி ஒரு மனிதனாக இருக்க முடியும்? நாம் - வாப்பாவும் மகனும் இப்பிரச்சினையை சுமுகமாகத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியாமல் மூத்த வாப்பாவின் தீர்ப்புக்குச் சமர்ப்பித்தோம். குடும்பத்தில் உள்ள அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடியிருக்க, நான் எனது விடயத்தை மூத்தவாப்பாவுக்குச் சொன்னேன்.
“ஹூஸைனி பவ்லி ஒரு மனிதன் என்றால் ஏன் அவன் எங்களைப் போல் இல்லை. அவன் ஏன் எப்போதும் பிராணிகளுடனேயே இருக்க வேண்டும்? பிராணிகளுடன் சேர்ந்து தரையில்தான் தூங்குகிறான். எனது கனவுகளில் அவன் பிராணிகளைப் போல் சத்தம் எழுப்புகிறான்
புல்லைத் தின்கிறான். அவன் ஒரு கழுதையைப் போல்தான் நடக்கிறான்...!”
