நான் அமெரிக்காவுக்கு வந்தது கல்வி கற்பதற்காகவோ உறவினர்களைச் சந்திப்பதற்காகவோ அல்ல. மாறாக அமெரிக்கப் பிரம்மாண்டங்களைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டுச் செல்வதற்காகவும் அல்ல. எனது வருகை ஒரு பெரிய கதை. யாருக்கும் நிகழக் கூடாத துன்பங்கள் நிறைந்த கதை. அக்கதையைத்தான் உங்களுக்கு நான் சொல்லப் போகிறேன்.
அலெக்ஸாண்ட்ரியாவில் வாழும் ஏழ்மைக் குடும்பங்களில் எமது குடும்பமும் ஒன்று. எனது பெற்றோருக்கு நான் உட்படப் பதினொரு பிள்ளைகள். ஒரேயொரு குளியலறை கொண்ட ஒரு வீட்டில் வசித்த மூன்று குடும்பங்களுள் எமது குடும்பமும் ஒன்று. தினமும் ஒரு வேளை உணவு கிடைப்பதே பெரும்பாடு. ஓர் அறைக்குள் ஒரேயொரு கம்பளிப் போர்வைக்குள்தான் அனைத்து சகோதர சகோதரிகளும் உறங்குவோம். அதுவும் நிலத்தில். தந்தையார் பல வாரங்களுக்குப் பின் வருவார். அவர் வீட்டுக்கு வந்தால் நிச்சயம் எங்களுக்கெல்லாம் அடி கிடைக்கும். காரணத்தை அவர் மட்டுமே அறிவார்.
கெய்ரோவில் வாழும் அப்தல் யூசுப் - அமல் முத்தலிப் என்ற செல்வந்தத் தம்பதியின் வீட்டில் வேலை செய்யுமாறு பெற்றோர் ஒரு நாள் என்னைக் கொடுத்து விட்டுச் சென்றார்கள். அப்போது எனக்கு வயது எட்டு.
உண்மையில் எனது மூத்த சகோதரிகளில் ஒருத்தி அங்கு வேலை செய்து வந்தாள். ஒரு முறை அவள் பணம் திருடி விட்டதாகக் குற்றஞ் சாட்டி அவளை நெருப்பால் சுட்டிருந்தார்கள். அவளது இடத்தை ஈடு செய்வதற்காக ஒரு பிள்ளையைத் தரவேண்டும் என்று எமது பெற்றோரை அப்தல் யூசுப் குடும்பத்தினர் வற்புறுத்தினார்கள். செல்வந்தக் குடும்பத்தின் அதிகாரத்துக்குக்குப் பயந்தும் எமது குடும்ப நிலை கருதியும் என்னை அவர்களிடம் வேலைக்காக ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்தது. மாதச் சம்பளமாக முப்பது டாலர்களை அவர்கள் தீர்மானித்தார்கள்.
இரண்டு வருடங்களின் பின்னர் அப்தல் யூசுப் குடும்பம் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயரத் தீர்மானித்தது. தமது ஏற்றுமதி இறக்குமதி வர்த்தகத்தை மேலும் மேம்படுத்திக் கொள்வதற்கு அமெரிக்கா பொருத்தமானது என்று அவர்கள் முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள். எனவே தமது ஐந்து பிள்ளைகளுடன் அக்குடும்பம் அமெரிக்காவுக்கு வரும்போது வேலைக்காரியான என்னையும் சேர்த்தே அழைத்து வந்தது.
